Zelf ervaren - De VoorleesExpress in coronatijd - Nina Zeevenhooven

Zelf ervaren - De VoorleesExpress in coronatijd - Nina Zeevenhooven

Nina Zeevenhooven is projectmedewerker van de VoorleesExpress Amsterdam bij Diversion. Daarnaast is ze zelf ook als vrijwilliger actief. in november 2020 werd ze gekoppeld aan een gezin met drie kinderen (5,8 en 10 jaar) waar een andere vrijwilliger uitviel. Iedere donderdag hebben ze contact gehad via videobellen. Vorige week heeft ze het traject met hen afgesloten. Wij vroegen haar naar haar ervaringen.

Waarom heb je je aangemeld als vrijwilliger bij de VoorleesExpress?

In mijn rol ben ik achter de schermen bezig om alles zo goed mogelijk te regelen voor de vrijwilligers en de gezinnen. Op dag één dat ik in dienst trad (september 2019), melde ik me direct aan als vrijwilliger. Ik vind het belangrijk om zelf te ervaren hoe het is om een voorleestraject te doorlopen. Hoe kun je nou een team coachen, zonder dat je zelf ooit op het veld hebt gestaan en je niet weet waar je als voorlezer (en gezin) mee te maken kunt krijgen en hoe je hierbij voelt? Ik vond het voorlezen niet alleen een hele nuttige ervaring, ik vond het vooral zelf heel leuk. Daarom had ik al snel besloten om ook na dit eerste traject door te gaan als vrijwilliger bij een nieuw gezin.

Voorlezen Nina Meron haben kebron 2Wanneer ben je gestart en hoeveel sessies heb je nu achter de rug?

Afgelopen donderdag heb ik voor de laatste keer voorgelezen en hebben we (online) afscheid genomen van elkaar. Ik viel in voor een andere vrijwilliger en het gezin had nog zes keer tegoed. Uiteindelijk hebben we gekozen om het na zes sessies nog niet af te ronden, maar nog een tijdje door te gaan. Dit had ermee te maken dat de scholen precies weer dicht gingen in de week dat we eigenlijk onze laatste voorleessessie zouden hebben. Voor de jongens (en ouders) was het juist fijn als ik hen in deze periode nog wat extra kon ondersteunen. Dus spraken we af door te gaan totdat de scholen weer open zouden gaan. Daarnaast vond ik zes keer wel erg kort. Op het moment dat we net een goeie band opgebouwd hadden, en ik beter wist wat ieders interesse en niveau was, had ik alweer moeten stoppen. Ook moet ik zeggen dat in deze donkere en redelijk saaie dagen tijdens de lockdown het voorlezen voor mij ook echt een hoogtepuntje van de week was. Die blije koppies en hun onbezonnenheid vrolijkte mij ook iedere keer weer op. Ik wilde zelf echt nog niet stoppen.

Je bent vrijwilliger geworden tijdens de coronacrisis. Wat voor effect heeft dat op het verloop van het traject?

Voor ons voorleestraject betekende het dat we elkaar alleen nog online konden ontmoeten. Wij hebben elkaar nooit in het echt gezien en hebben alles via videobellen gedaan. Ik was positief verrast hoe goed dit eigenlijk ging en wat er allemaal mogelijk was. Ik durf wel te zeggen dat het in ons geval nauwelijks invloed heeft gehad op de kwaliteit of het plezier wat we gehad hebben. Wat ik wel lastiger vond ten opzichten van de live voorleestrajecten hiervoor, was de overdracht naar de ouders. Bij de meeste sessie sprak ik aan het einde nog even met de vader om te vertellen hoe het ging en om een paar tips mee te geven. Maar doordat er al twee of drie koppies van de kinderen in het scherm zichtbaar moesten zijn, was het lastig om ook aan de ouders te vragen om er lekker bij te komen zitten en mee te doen. Die drempel is online wel hoger denk ik. Toen de jongens opsplitsen (inbelden met aparte apparaten) zoals je op de foto ziet, ging dat een stuk beter.

Je bent zelf ook professioneel  betrokken bij de coördinatie, uitvoer en doorontwikkeling van de VoorleesExpress. Welke inzichten heb je opgedaan door nu als vrijwilliger deel te nemen?

In mijn voorleesgezin ging het online voorlezen heel goed. Dat komt ook doordat het gezin de digitale middelen heeft en de motivatie en interesse er al was. Ik heb wel gemerkt dat je online toch een stuk beperkter bent dan wanneer je live voorleest. De ouders waren niet gewend om te videobellen, maar de oudste kon goed helpen hierbij. Via het delen van je scherm lukte het redelijk om op afstand uitleg te geven over bijvoorbeeld Bereslim en de Online bibliotheek. Maar hierin word je geduld flink op de proef gesteld. Iets een keer uitleggen of laten zien is niet voldoende omdat het vaak niet direct goed overkomt door een taalbarrière, het haperen van het internet en beperkte digitale vaardigheden. Soms wilde ik er zo graag even heen gaan om het voor te kunnen doen en er zo zeker van te zijn dat het duidelijk was, maar helaas ging dat niet.  Doordat ik de verschillende situaties en gezinnen dichtbij heb meegemaakt, zowel online als offline, kan ik andere vrijwilligers, gezinnen en toeleiders hopelijk nog beter adviseren en begeleiden.